Geen plek in de herberg, deel 1

Wie: Rob Hol, NS-machinist én FNV-consulent, Amsterdam

Betreft: Zieke hoofdconducteur

Zijn wens voor 2020: Meer empathie onder leidinggevenden

‘Toen een conducteur zich na anderhalf jaar ziekte beter wilde melden, wilde NS dat niet. Het bedrijf wilde de situatie nog even aanzien, zo klonk het. Ik ben daar als FNV-consulent direct bovenop gedoken, want dat kan helemaal niet. Dus dat werd recht gezet. Maar inmiddels was wel de boa-bevoegdheid van die man afgelopen. En toen mocht hij opeens maar één keer examen doen, en hij kreeg géén cursusdagen. Dat kan ook al niet, want je hebt recht op zes dagen plus twee herexamens.’

‘Het verhaal wordt nog erger. Door alle gedoe was de man niet meer inzetbaar. Dus moest hij maar gaan meedraaien onder de vleugels van een collega, vond zijn leidinggevende. Hij wilde graag vroege diensten, maar daar was “geen plaats”. Hij kreeg alleen late diensten. Toen vervolgens bekend werd dat zijn hond zou sterven, moest hij maar verlof vragen. Kort daarna – zijn hond was overleden – moest hij op gesprek komen, omdat hij niet op de juiste manier verlof zou hebben gevraagd. Waarom, denk ik dan. Die man loopt voor spek en bonen mee. Die kan je op alle fronten tegemoet komen. Maar dit is je reinste treiterij.’

‘Ik kan het niet hard maken, maar het lijkt er op dat NS het wat krakkemikkigere ouderenbestand aan het opschonen is. We hebben veel nieuw, jong management met opvallend weinig empathie. Zieke medewerkers worden bij het zoeken naar een nieuwe functie wel begeleid door een gespecialiseerd bureau, maar dat levert doorgaans geen drol op. En aan je transitievergoeding heb je ook al niets wanneer je nog in de vijftig bent of jonger.’

‘Ik heb voor die conducteur kunnen regelen dat hij alsnog zijn cursusdagen plus herexamens krijgt. Maar het mooiste zou natuurlijk zijn als hij gewoon in één keer slaagt. Dan rest alleen nog de slechte herinnering aan het traject dat daaraan vooraf is gegaan.’