Goede communicatie

In deze editie van het FNV Spoormagazine neemt het onderwerp communicatie een belangrijke plaats in. Communicatie op en langs het spoor bijvoorbeeld. Passeert een trein baanwerkers, dan steekt de veiligheidsman langs het spoor zijn hand op ten teken dat hij de trein heeft gezien. Ik steek dan aansluitend ook een hand op als teken terug. Nooit eerder heb ik mij gerealiseerd dat de mensen langs de baan mijn opgestoken hand niet of pas heel laat zien. En nooit eerder heb ik mij bedacht dat zij graag een zichtbaarder teken terug zouden willen ontvangen.

Zien en gezien worden, noemen zij dit, in het belang van de spoorwegveiligheid. Dit is dan ook de boodschap van het artikel hierover verderop in dit blad. Ik denk dat ik vanaf nu altijd een teken met mijn frontsein terug ga geven, óók overdag. Die opgestoken hand blijft eveneens, maar nu vooral als groet.

Communiceren doe je niet alleen. Communiceren gaat zelfs beter als je eerder bij de ander in de keuken hebt gekeken en afspraken hebt gemaakt over de wederzijdse verwachtingen. Het voorbeeld hierboven spreekt wat dat betreft boekdelen.

Dit brengt me op een tweede artikel verderop in dit blad. Op de rangeerterreinen is communicatie van levensbelang. Is het dan op z’n zachts gezegd niet een beetje vreemd dat NS en ProRail de rangeerprocedure zomaar veranderen en de bijbehorende manier van communiceren aanpassen zonder de consequenties daarvan eerst in de praktijk te testen? Een e-mail waarin de procedurewijziging wordt aangekondigd en een flyer achteraf (!) met iets meer tekst en uitleg zie ik niet als goede veiligheidsinstructies. FNV Spoor heeft hierover dan ook stevig aan de bel getrokken.

Als gevolg van de slechte communicatie van NS en ProRail met de werkvloer is de communicatie op de rangeerterreinen verslechterd. Met verhoogde veiligheidsrisico’s tot gevolg. Wie twijfelt er nog aan het belang van goede communicatie?


Rachelle Bartholomeus,

machinist en kaderlid van FNV Spoor